Διάλογος με τη Σκιά #2 — «Η Ανάσα»

Σκηνικό:

Ένα παλιό σπίτι, θολό μέσα στην ομίχλη. Τα παράθυρα σφαλισμένα, οι κουρτίνες τραβηγμένες. Έξω, ο δρόμος υγρός από τη βροχή. Κανείς δεν περνά. Μόνο ο αέρας που ψιθυρίζει γύρω από τις στέγες και η μνήμη που ξεθωριάζει μέσα από το τζάμι του χρόνου, ένα σπίτι που "κρατάει την αναπνοή του".

Πρόσωπα:

• Εγώ
• Η Σκιά του Σπιτιού

Εγώ:
Σε κοιτάζω πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου.
Περνάω γρήγορα, κι όμως κάτι με σταματά.
Είσαι σαν ανάμνηση που δεν μου ανήκει,
ένα σπίτι που θυμάται, χωρίς να το θυμούνται.

Η Σκιά:
Θυμάμαι εγώ.
Τους ήχους από τα βήματα στο ξύλινο πάτωμα,
το φως που έμπαινε διστακτικά κάθε πρωί από τα παράθυρα.
Ήμουν εκεί όταν γέλασαν, όταν μάλωσαν, όταν έφυγαν.
Εγώ μένω πάντα, εγώ δεν έχω διαφυγή.

Εγώ:
Οι θύρες σου είναι σφαλισμένες.
Το φως δεν σε αγγίζει πια.
Κι όμως, νιώθω ότι μέσα σου υπάρχει ακόμη ζέστη.
Ίσως από τις φωνές που κάποτε γέμιζαν τους τοίχους.

Η Σκιά:
Ζεσταίνομαι από τη μνήμη τους.
Από τα αποτυπώματα που δεν φαίνονται.
Κάθε τοίχος θυμάται ένα χέρι,
κάθε γωνιά μια ανάσα.
Κι εγώ είμαι το άυλο άθροισμα τους,
μια σιωπή που έμαθε να κατοικεί.

Εγώ:
Όταν σε φωτογράφισα, ένιωσα πως υπήρχε κάτι ζωντανό.
Όχι το σπίτι, αλλά την αναπνοή του.
Μήπως αυτό σημαίνει να φωτογραφίζεις;
Να πιάνεις τον παλμό όσων δεν φαίνονται;

Η Σκιά:
Ίσως.
Ίσως η φωτογραφία είναι μια μορφή επιστροφής.
Ένας τρόπος να ξαναφέρεις στο φως ό,τι χάθηκε.
Όμως το φως μπορεί να είναι ευγενικό, αλλά δεν θυμάται.
Η σκιά είναι αυτή που κουβαλά τις μνήμες.

Εγώ:
Κι εσύ, Σκιά, τι φοβάσαι;

Η Σκιά:
Το ξεθώριασμα.
Όταν το φως μ’ αγνοεί και γίνομαι αόρατη.
Και τότε το σπίτι μένει μόνο,
όχι γιατί δεν υπάρχει,
αλλά γιατί κανείς δεν το βλέπει.

Εγώ:
Σε είδα μέσα από το θαμπό τζάμι.
Ίσως να ήμουν κι εγώ ένα φάντασμα που σε κοίταζε.
Κι ίσως, για μια στιγμή,
το βλέμμα μου κι η σιωπή σου έγιναν το ίδιο πράγμα.

Η Σκιά:
Ίσως αυτή να είναι η στιγμή που γεννιέται η φωτογραφία.
Όχι όταν πατάς το κουμπί,
αλλά όταν δύο σιωπές συναντιούνται.

Εγώ:
Κι αν ξαναπεράσω απ’ τον δρόμο αυτό,
θα είσαι ακόμη εδώ;

Η Σκιά:
Θα είμαι,
αν με θυμηθείς.

Κι ο χρόνος δεν περνά, μα αλλάζει θέση στα βλέμματα.