Σκηνικό:
Το φως τρεμοπαίζει, ο αέρας σκίζει τη σιωπή. Ο ουρανός άχρωμος. Μπροστά, κορμοί καμένοι, λεπτοί, σκουρόχρωμοι, λυγίζουν σαν σκιές που αντιστέκονται στη λήθη.
Από το βάθος αναδύεται η Σκιά χωρίς όρια και σχήμα.
Γλιστρά ανάμεσα στα δέντρα.
Κανείς δεν είναι ακίνητος.
(Η Σκιά ψιθύρισε κάτι. Ο Διάλογος ξεκινά…)
Πρόσωπα:
- Εγώ
- Η Σκιά του Δάσους
Εγώ:
Σε βλέπω να κινείσαι, αλλά ξέρω πως δεν υπάρχεις.
Είσαι μόνο ίχνος και αποτύπωμα μιας ανάσας αρχέγονης που πέρασε και δεν ξαναγύρισε.
Αυτά τα δέντρα δεν έχουν φύλλα, μα ακόμη μοιάζουν να θροΐζουν.
Είναι οι φλόγες που τα έγλειψαν, ή ο άνεμος που προσπαθεί να θυμηθεί τη μορφή τους;
Η Σκιά:
Είμαι η μνήμη τους.
Εγώ θυμάμαι τα κλαδιά πριν γίνουν στάχτη.
Θυμάμαι το βάρος της ζωής, όταν ακόμη υπήρχε.
Τώρα απλώς πάλλομαι με τον αέρα, δεν έχω ρίζες μα έχω τον Παλμό.
Εγώ:
Φωτογράφισα τη σιωπή σου.
Πέρασα ανάμεσα σας σαν ξένος, μα ένιωσα το βλέμμα σου πάνω μου.
Ήσουν εκεί, στο θάμπωμα της κίνησης, με φώναξες στο μισό δευτερόλεπτο πριν πατήσω το κουμπί.
Ήσουν η στιγμή που δεν κατέγραψα ποτέ.
Η Σκιά:
Και γι’ αυτό υπάρχω μέσα στη φωτογραφία.
Δεν είμαι το φως, είμαι το υπόλοιπό.
Εσύ με είδες, μα δεν αντέχουν όλοι
να αισθανθούν πως είναι να ξεχνάς το φως.
Εγώ:
Είναι παράξενο. Όσο περισσότερο κοιτάζω, τόσο περισσότερο νιώθω να κινούμαι κι εγώ.
Σαν να με τραβάει η φωτογραφία προς τα μέσα της.
Οι σκιές σου λυγίζουν μα δεν πέφτουν.
Μοιάζουν με ψυχές που δεν έφυγαν, που περιμένουν.
Η Σκιά:
Δεν περιμένουμε τίποτα.
Μόνο τη φωτογραφία σου να μας θυμάται.
Αιωνιότητα, όχι σαν δάσος, αλλά σαν αίσθηση.
Τώρα είμαστε χρόνος.
Εσύ μας έκανες φως που σβήνει αργά, χωρίς να πεθαίνει.
Εγώ:
Ίσως αυτή να είναι η αλήθεια της φωτογραφίας.
Δεν σώζει το φως, σώζει τη φθορά του.
Δεν κρατά τη ζωή, κρατά την απουσία της, πριν φύγει.
Και μέσα της εσύ, Σκιά, ανασαίνεις ξανά.
Η Σκιά:
Κάθε φορά που με κοιτάζεις, αναπνέω.
Κάθε φορά που με ξεχνάς, σιωπώ.
Κράτα με λοιπόν με μνήμη.
Εκεί κατοικώ αληθινά.
Σημείωση της φωτογράφου
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγο μετά από μια μεγάλη φωτιά στην Βόρεια Εύβοια το 2021.
Ο άνεμος φυσούσε δυνατά, και τα δέντρα έμοιαζαν να κινούνται ακόμα, σαν να μην είχαν αποδεχτεί την απώλεια.
Ήθελα να τα αποτυπώσω όχι όπως ήταν, αλλά όπως ένιωθαν.
Ίσως αυτό να είναι το μόνο που μπορεί να κάνει η φωτογραφία, να συνομιλήσει με τη σκιά, πριν τη χάσει.
